TLS 1.3’te kaldırılan özellikler, protokolün önceki sürümlerinde biriken ve saldırılara zemin hazırlayan zayıf kriptografik seçeneklerin bilinçli olarak elenmesidir. TLS 1.2 yıllar içinde çok sayıda uyumluluk seçeneği taşıdığı için, bir bağlantının gerçek güvenlik düzeyi sunucu ve istemcinin hangi zayıf seçeneği kabul ettiğine bağlı hale gelmişti. 1.3 sürümünün tasarım felsefesi bunun tersiydi: güvenli olmayan hiçbir seçeneğin masada kalmaması.

TLS 1.3, güvenliği yeni özellikler ekleyerek değil, kötüye kullanılabilecek eski seçenekleri protokolden tamamen çıkararak sağlamlaştırdı.

Elenen Kriptografik Yapılar

Kaldırılan başlıkların en önemlisi, gizli anahtar üretiminden bağımsız çalışan statik RSA anahtar değişimidir. Bu yöntem, sunucunun özel anahtarı ileride ele geçirilirse geçmişte kaydedilmiş tüm trafiğin geriye dönük çözülmesine izin veriyordu. Aynı SSL/TLS protokolü ailesinde uzun süre desteklenen RC4 akış şifresi, CBC modundaki hatalı dolgu yapıları ve SHA-1 tabanlı bütünlük fonksiyonları da 1.3 ile birlikte tümüyle listeden çıkarıldı.

• Statik RSA anahtar değişimi.
• RC4 akış şifresi ve zayıf CBC modları.
• SHA-1 ve MD5 tabanlı özet fonksiyonları.
• Sıkıştırma (CRIME saldırısına zemin hazırladığı için).
• Yeniden anlaşma (renegotiation) ve özel DHE grupları.

İleri Gizliliğin Zorunlu Hale Gelmesi

1.3 sürümünde artık her oturum, geçici anahtarlarla kurulan bir anahtar değişimi kullanmak zorundadır; başka bir deyişle ileri gizlilik bir seçenek değil, tek yol haline geldi. Her bağlantı için tek kullanımlık bir anahtar üretildiğinden, sunucunun uzun ömürlü özel anahtarı sonradan çalınsa bile daha önce kaydedilmiş oturumlar çözülemez. Statik RSA’nın kaldırılmasının asıl amacı da bu garantiyi istisnasız kılmaktı.

El Sıkışmanın Sadeleşmesi

Seçeneklerin azalması, oturum kurulumunu da doğrudan hızlandırdı. Eskiden TLS el sıkışması, istemci ve sunucunun hangi şifre takımında anlaşacağını belirlemek için birden çok gidiş-geliş gerektiriyordu; 1.3’te desteklenen takım sayısı avuç içi kadar aza indiği ve hepsi güvenli olduğu için el sıkışma tek gidiş-gelişe düştü. Daha önce görülen sunucularla yeniden bağlantıda ise sıfır gidiş-gelişli devam mümkün oldu.

TLS 1.3’ün bu radikal sadeleştirmesi, protokol tasarımında önemli bir ilkeyi somutlaştırır: zayıflayan bir algoritmayı hızla devre dışı bırakabilmek, yani kriptografik çeviklik, uzun vadede güvenliğin en belirleyici özelliğidir. Kurumların sunucu yapılandırmalarında hâlâ eski sürümleri veya zayıf takımları açık bırakıp bırakmadığını altyapı ve mimari gözden geçirme çalışması sistemli biçimde denetler ve güncel yapılandırmaya taşınmasına rehberlik eder.